Edmund Jan Effert
Biografia
Edmund Jan Effert, znany jako 'Jan Janusz', urodził się 21 listopada 1889 roku w Koronowie. Syn prawnika Feliksa i Józefy z domu Jeske, wykształcił się w Wrocławiu oraz w szkole podchorążych piechoty w latach 1912-1913. W Internecie światowej wojny służył w wojskach niemieckich, a w 1917 roku objął stopień porucznia rezerwy.
W 1918 roku nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową w Poznaniu i wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Po jego zakończeniu, w 1919 roku, przeszedł do 57 pułku piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej otrzymał awans na kapitana oraz mjr. Ef
W okresie międzywoennym efektywnie pełnił różne stanowiska dowódcze, m.in. dowódcę batalionu sztabowego, a od 1924 roku dowódcę III batalionu. W 1925 roku objął stanowisko kwatermistrza pułku, a w 1928 promowano go na podpułkownika. Przeprowadzał służbę w różnych jednostkach, m.in. w 20 pułku piechoty w Krakowie oraz w powiatowych komendach uzupełnień.
Po zwolnieniu z służby w 1934 roku, aktywnie działał w Związku Oficerów oraz Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Wiosną 1939 przeznaczono go jako komendanta planowanej Sieci Dywersji Specjalnej w Poznaniu. Podczas II wojny światowej brał udział wobronie Warszawy, a następnie pełnił funkcje w Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej. Arrestowany przez Gestapo 21 czerwca 1940, po kilku latach więzienia zginął 7 czerwca 1944 roku w obozie karnym w Żabikowie.