Edmund Jan Effert

Podpułkownik piechoty, dowódca wojskowy
21.11.1889 07.06.1944 Koronów

Biografia

Edmund Jan Effert, znany jako 'Jan Janusz', urodził się 21 listopada 1889 roku w Koronowie. Syn prawnika Feliksa i Józefy z domu Jeske, wykształcił się w Wrocławiu oraz w szkole podchorążych piechoty w latach 1912-1913. W Internecie światowej wojny służył w wojskach niemieckich, a w 1917 roku objął stopień porucznia rezerwy.

W 1918 roku nawiązał kontakt z Polską Organizacją Wojskową w Poznaniu i wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Po jego zakończeniu, w 1919 roku, przeszedł do 57 pułku piechoty. W czasie wojny polsko-bolszewickiej otrzymał awans na kapitana oraz mjr. Ef

W okresie międzywoennym efektywnie pełnił różne stanowiska dowódcze, m.in. dowódcę batalionu sztabowego, a od 1924 roku dowódcę III batalionu. W 1925 roku objął stanowisko kwatermistrza pułku, a w 1928 promowano go na podpułkownika. Przeprowadzał służbę w różnych jednostkach, m.in. w 20 pułku piechoty w Krakowie oraz w powiatowych komendach uzupełnień.

Po zwolnieniu z służby w 1934 roku, aktywnie działał w Związku Oficerów oraz Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. Wiosną 1939 przeznaczono go jako komendanta planowanej Sieci Dywersji Specjalnej w Poznaniu. Podczas II wojny światowej brał udział wobronie Warszawy, a następnie pełnił funkcje w Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej. Arrestowany przez Gestapo 21 czerwca 1940, po kilku latach więzienia zginął 7 czerwca 1944 roku w obozie karnym w Żabikowie.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Kawaler Orderu Virtuti Militari - Krzyż Sylwerny
Brak - trzykrotny Krzyż Walecznych
Złoty Krzyż Zasługi
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ciekawostki

Używał pseudonimu 'Jan Janusz' podczas działalności konspiracyjnej.
Jego żona była Teofilą z Goździejewskich, a syn Janem (ur. 1938).
Został aresztowany dwa razy - najpierw przez Gestapo w 1940, potem w 1943 w Poznaniu.

Udostępnij